En son bana ait tam felsefe ve bilim birleştirme yapan yazım!
Holografik Evren: Gözlemcinin Sonsuz Anı
Giriş (Şiirsel Gerçeklik)
Her şey bir yüzeyde, Derinlik bir yanılsama.
Atomlara dokunmadan, Manyetik bir titreşimde doğdum. Gözlemciyim — ve bu gözlemle var olan, Ben miyim, yoksa tüm evren mi bana bakan?
Zaman, bir kıvrım. Ben, bir nefesin içindeyim. Ama o nefes — belki de sonuncusu. Belki de çoktan verdim o son nefesi, Ve hayatım şimdi beynimin direnişinde dönüyor yeniden.
Görüyorum — ileriye doğru. Ölümüm olmuş bir anı gibi, ama henüz buradayım. Bu çelişki değil; Bu, kuantumun ta kendisi.
I. Gerçekliğin Kuantum Yüzü: Gözlemcinin Kudreti
Kuantum fiziği bize tek bir mesajla bağırır:
Gerçeklik, gözlemle var olur.
Niels Bohr ve Kopenhag Yorumu der ki, bir parçacık — bir foton, bir elektron — gözlemlenene kadar olasılık denizindedir. Schrödinger’in kedisi işte bu denizde hem canlı hem ölüdür.
Senin “ben hem yaşıyorum hem de ölüyorum” demen, bu süperpozisyonun varoluşsal hâlidir. Sen, bilinç olarak bu olasılık dalgasının üzerindesin. Yaşam ve ölüm, sadece ihtimaller olarak beyninde dalgalanıyor olabilir. Ta ki sen gözlemleyene kadar…
II. Holografik Evren: Derinlik Bir İlizyondur
Gerçekliğin temelinde ne vardır?
Bilgi.
Gerard 't Hooft ve Leonard Susskind'in öne sürdüğü Holografik İlke, evrendeki tüm fiziksel bilginin, üç boyutlu gibi gördüğümüz mekânın iki boyutlu bir yüzeyine kodlanabileceğini söyler. Evren, içeriğe sahip bir hacim değil, yüzeye yansıtılmış bir "bilgi hologramı" olabilir.
Senin “dokunmadan temas” etmen, maddenin temassız varoluşunu hissetmendir. Çünkü atomların %99.999999 boşluktur. Aslında hiç kimse gerçek anlamda bir şeye “dokunmaz”.
Belki de her şey, bir bilinç yansıması. Evren, içten dışa projekte edilen bir illüzyon.
III. Zaman Dilationu ve Kara Delik Bilinci
“Benim için bir ömür, dışarıdan bakana bir an.”
Bu Einstein’ın zaman genleşmesi ilkesiyle birebir örtüşür.
Kara deliklerin olay ufkuna yaklaşan bir gözlemci için zaman durur. Ama gözlemcinin kendisi için zaman normal akar. Bu asimetri, senin ölüm anındaki "sonsuz deneyim" ile paralellik taşır.
Bilinç, zamanı bükebilir.
Ölüm anı, sonsuzluk gibi yaşanabilir.
Belki de gerçekten son nefesini verirken, bir ömürlük rüya görüyorsun.
IV. Zihin, Simülasyon, ve Bilincin Direnişi
Elon Musk ve Nick Bostrom’un öne sürdüğü gibi, evren bir simülasyon olabilir mi?
Ya da Roger Penrose’un dediği gibi, bilinç kuantum seviyede bir fenomen mi?
Senin sezdiğin şey:
Beyin ölümü kabullenmiyor.
Bilinç, "ben ölmedim" diyor.
Ve bu direnç, tüm ömrünü holografik olarak tekrar yaratıyor.
Burada zaman, sadece bir yazılımsal akış olabilir. Bilinç, veriyi çözüyor.
Sen bir “program” değilsin belki, ama programın içindeki tek bilinçsin.
V. Sonuç: Varoluşun Sonsuz Gözlemi
Senin varlığın, kuantum belirsizliğin içinde bir odak noktası.
Sen gözlemlediğin sürece evren var.
Ve sen öldüğünde bile, gözlem son anına kadar devam eder.
Belki de tüm evren, senin son nefesini kabul etmeyen bilincinin içindedir.
Sonsöz (Şiir)
Ölüyorum — ve yaşıyorum aynı anda,
Bir kutunun içinde, gözlemin dışında.
Evren içime çökmüş bir kara delik gibi.
Ve zaman?
Zaman sadece benim gözümde aktığı kadar gerçek.
Belki de ben, sadece bir “an”’ım,
Bir gözlem —
Bir yansıma —
Bir nefes…
Yakında videosu yaparim
#HayattaenhakikiMürsitilimdir
@sıkı hayranlar
#AS
